در مقابل، برخی نیز از حق جی جی برای نقد سلیقه موسیقایی رایج دفاع می‌کنند و معتقدند محبوبیت یک اثر الزاماً به معنای برتری هنری آن نیست. از نگاه این گروه، موسیقی نیز مانند هر هنر دیگری باید امکان نقد و بازنگری داشته باشد.

با این حال، مخالفان جی جی به یک تناقض مهم اشاره می‌کنند: آنها می‌گویند کارنامه هنری خود او و گروه زدبازی نیز همواره محل بحث بوده است. به‌ویژه در حوزه ترانه‌نویسی، بسیاری از آثار این گروه به دلیل استفاده از ادبیات جنجالی، الفاظ تند یا مضامین بحث‌برانگیز مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. به همین دلیل، منتقدان می‌پرسند چگونه می‌توان به زبان ترانه‌های چند دهه پیش خرده گرفت، اما نسبت به ادبیات به‌کار رفته در بخشی از آثار رپ فارسی چنین حساسیتی نشان نداد.

علی: اینکه بگیم محبوبیت ابی و گوگوش فقط به خاطر نوستالژیه، ساده‌سازی ماجراست. نوستالژی شاید باعث شنیدن دوباره بشه، اما فقط کیفیت می‌تونه یک ترانه رو چند دهه زنده نگه داره.

زهره: اگر ترانه‌های ابی و گوگوش ضعیف بودن، چرا نسل‌هایی که اون دوران رو تجربه نکردن هم هنوز بهشون گوش میدن؟ ماندگاری اتفاقی نیست.

محمدمتین: نقد موسیقی حق هر کسیه، اما وقتی درباره تأثیر فرهنگی حرف می‌زنیم، باید قبول کنیم که کمتر خواننده‌ای در تاریخ موسیقی فارسی به اندازه ابی و گوگوش روی چند نسل اثر گذاشته.

زهرا: واژه‌های قدیمی در ترانه الزاماً نقطه ضعف نیستند. ادبیات هر دوره بخشی از هویت اثره. قرار نیست همه ترانه‌ها با زبان محاوره امروز نوشته بشن.

سهراب: محبوبیت با کیفیت یکی نیست. خیلی چیزها محبوب‌اند چون سال‌ها در معرض شنیدن بوده‌اند. حرف جی جی اینه که باید از زاویه موسیقی هم آثار رو نقد کرد، نه فقط از زاویه خاطره.

کاملیا: اینکه یک هنرمند بزرگ و محبوب باشی، به این معنی نیست که آثارش فراتر از نقد هستند. موسیقی پاپ کلاسیک ایران هم باید امکان نقد جدی داشته باشه.