مسعود محجوبی – فارس آگاه

زمانی که پدیده خورشید یا ماه‌گرفتگی اتفاق می‌افتد، توجه همه را به خود جلب می‌کند، اما واقعیت آن است که برای مدتی همه‌جا را تاریکی فرا می‌گیرد.

آن‌گونه که از شواهد امر پیداست، «علیرضا بیرانوند»، دروازه‌بان مشهور کشورمان، از یکم مهرماه سال جاری، مشمول خدمت نظام وظیفه بوده و تلاش‌های او و اطرافیانش برای تمدید معافیت کفالت، تحصیلی، سرباز قهرمان و غیره، راه به جایی نبرده است.

جالب اینجاست که این‌همه تلاش برای به تعویق انداختن خدمت، تنها برای گنجاندن چند صفر بیشتر در قرارداد است؛ چراکه تیم‌های نظامی با رقمی کمتر بازیکنان سرباز را به خدمت می‌گیرند، وگرنه چه کسی است که نداند بازیکنان نازپرورده فوتبال ایران برای گذراندن دوران خدمت مقدس سربازی، حتی موهای خود را کوتاه نمی‌کنند، چه برسد به حضور در مراسم صبحگاه، پاس شبانه و دیگر مسائل.

در میان همین جماعت پرُافاده، اما بیرانوند در سطحی دیگر از خودشیفتگی قرار دارد.

او که زمانی تجلی اراده و نماد فعل خواستن بود، حالا به‌سرعت در حال تبدیل شدن به بدمن فوتبال ایران است.

از پشت کردن به قرارداد معتبر با تیم سابق و گریختن از قانون به لطف چسبیدن به حلقه‌های قدرت گرفته تا هتاکی و پرده‌دری نسبت به بزرگان فوتبال ایران مثل علی دایی و مهدی مهدوی‌کیا، تنها گوشه‌ای از هنرهای دروازه‌بان ملی‌پوش فوتبال ایران است که هر از گاهی از آن‌ها رونمایی می‌کند.

دیگر از بحث نام و هویت واقعی او که همیشه مورد بحث اهالی فوتبال بوده و اینکه نامش واقعاً علیرضا است یا محمدصفر، عبور می‌کنیم.

حال خبر رسیده است که باشگاه فجر شهید سپاسی شیراز به‌عنوان تنها باشگاه فعال حاضر در لیگ برتر فوتبال ایران که نام یک شهید را یدک می‌کشد و همواره خود را باشگاهی اخلاق‌مدار معرفی می‌کند، پس از جذب رسول خطیبی که نشان داده است لااقل در گفتار، خود را مقید به رعایت نزاکت نمی‌بیند، می‌خواهد گوی سبقت را در رقابت با ملوان برای جذب علیرضا بیرانوند برباید!

اشتباه نشود؛ هیچ‌کس منکر توانایی‌های علیرضا بیرانوند نیست.

به‌جرئت می‌توان ادعا کرد که بیرانوند نه تنها بهترین گلر حال حاضر فوتبال ایران و آسیا است، بلکه قطعاً در زمره برترین دروازه‌بانان تاریخ قاره کهن نیز قرار می‌گیرد.

صحبت بر سر شأن و جایگاه باشگاهی مثل فجرسپاسی است؛ اگر امروزه همگان از تیم فجر به‌عنوان باشگاهی موجه و دوست‌داشتنی یاد می‌کنند، دلیلش توجه به نکاتی از این دست بوده است.

بیرو، که از کارگری و با تمرین و ممارست و البته رعایت ادب و اخلاق، به جایگاهی رفیع در ورزش ایران رسید، اینک و در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود، در حال خراب کردن تمام پل‌های پشت سرش است.

امید آنکه پس از اتمام دوران حرفه‌ای، در بیوگرافی او، نام باشگاهی از شهر شیراز به چشم نخورد.