دکتر میثم لباف خانیکی که سرپرستی این کاوش را برعهده داشته است، درباره اهمیت این کشف گفت: «در کاوش‌های اخیر آتشکده بازه هور در شمال شرق ایران، پانلی گچ‌بری متعلق به اواخر دوره ساسانی کشف شد که تنها بخش پایینی آن باقی مانده است. این پانل که در اتاق ورودی آتشکده نصب بوده، تصویر چهار شخصیت را نشان می‌دهد: یک فرد نشسته در سمت راست و سه فرد ایستاده در مقابل او. ویژگی‌های کفش، شلوار و تزئینات فرد نشسته، که با نشانه‌های پادشاهی ساسانی مطابقت دارد، او را از دیگران متمایز می‌کند.»

وی افزود: «براساس شواهد باستان‌شناسی (کشف قطعاتی از گچ‌بری تاج پادشاه ساسانی، ناتمام ماندن گچ‌بری، پنهان شدن پانل در پشت دیوار خشتی) و منابع تاریخی (گزارش فتوح‌البلدان از آخرین روزهای یزدگرد سوم در خراسان)، این پژوهش احتمال می‌دهد که شخصیت نشسته بر تخت، یزدگرد سوم، واپسین شاهنشاه ساسانی باشد که به این آتشکده (که احتمالاً همان آذر برزین مهر است) پناه آورده و روزهای پایانی عمر را در آن گذرانده است.»

گفتنی است آتشکده بازه هور، در ۷۰ کیلومتری جنوب مشهد و در مسیر یکی از مهم‌ترین راه‌های باستانی ایران قرار دارد که خراسان را به سیستان و کرمان و بخش‌های مرکزی فلات ایران مرتبط می‌ساخته است. کاوش‌های باستان‌شناسی دانشگاه تهران که از سال ۱۳۹۲ به مدت ۸ فصل و به سرپرستی دکتر میثم لباف خانیکی در این محوطه باستانی دنبال شد، منجر به کشف آتشکده بزرگی از دوره ساسانی گردید که سراسر فضای داخلی آن مزین به گچ‌بری‌های نفیس و نقاشی‌های دیواری بوده است. نتایج مطالعات باستان‌شناسی در آتشکده بازه هور نشان داد که این مجموعه معماری در اواخر دوره اشکانی تأسیس شده و تا قرون ابتدایی دوران اسلامی به حیات خود ادامه داده است. مضمون تعداد قابل توجهی از دیوارنوشته‌های فارسی میانه، که از فضاهای داخلی این بنا یافت شده است، ناظر بر اهمیت تاریخی این آتشکده و مراجعه افراد متعددی به این مجموعه معماری می‌باشد. به نظر می‌رسد وقوع زلزله‌ای سهمگین در اواخر قرن سوم – اوایل قرن چهارم هجری منجر به ویرانی و ترک این آتشکده مهم شده است.