به گزارش فارس آگاه، شیراز در پانزدهم اردیبهشت، بار دیگر مجالی برای بازخوانی عظمت تاریخی، فرهنگی و معنوی خود می‌یابد؛ شهری که با عطر بهارنارنج، نام بزرگان ادب و جلوه‌های ماندگار فرهنگ و معنویت در حافظه ایران جای گرفته است که به گفته شهردار این کلان‌شهر، «روز شیراز» فرصتی برای ادای احترام به شکوه این دیار و جایگاه ماندگار آن در قلب ایران است.

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی شهرداری شیراز، پانزدهم اردیبهشت در تقویم فرهنگی ایران، یادآور نام شهری است که در گذر تاریخ، مأمن شعر، اندیشه، معنویت و زیبایی بوده و جایگاهی ممتاز در هویت تمدنی و فرهنگی کشور یافته است. شیراز با پیشینه‌ای درخشان در ادب، هنر، فلسفه و دیانت، نه فقط برای مردمان خود، بلکه برای همه ایرانیان نمادی از اصالت، نجابت و طراوت فرهنگی به شمار می‌رود. شهردار کلان‌شهر شیراز نیز در پیامی به مناسبت این روز، با گرامی‌داشت منزلت این شهر، بر جایگاه تاریخی، معنوی و فرهنگی آن تأکید کرده و این مناسبت را به مردم شریف شیراز و دوستداران این شهر تبریک گفته است.
متن پیام محمدحسن اسدی، سکاندار پایتخت فرهنگ و ادب ایران‌زمین، بدین شرح است؛
به نام خدا
خیال در همه عالَم برفت و بازآمد
که از حضور تو خوش‌تر ندید جایی را
آفتاب صبح پانزده اردیبهشت هر سال، به وقت شیراز طلوع می‌کند و شهر آن‌چنان غرق در شکوفه و گل می‌شود که گویی بهشتی مجسم، بر زمین نازل شده. شهری غالیه‌آسا و عطرانگیز به بوی بهارهای نارنج و شکوفه‌های بی‌شمار بیدمشک و روایح سحرانگیز یاس‌های شرقی که گویی زیبایی‌اش هرگز به انتها نمی‌رسد. شیراز، دردانه بهار است و نازپرورده ایران.
بعضی شهرها، در خود حصاری جادویی دارند. افسون می‌کنند. سرایتی عمومی دارند. روح انسان را تسخیر می‌کنند. آدمی، دچارشان می‌شود. در جان و روح رخنه می‌کنند، آن‌چنان که اگر کسی به چنین شهری پا می‌گذارد، دیگر همانی نخواهد بود که پیش از آن بوده و بخشی از وجودش را در آن شهر جا گذاشته؛ شیراز چنین شهری است. شهری که برای دوستداران و شیفتگانش، حکم هوا و نفس را دارد. خاکش دامنگیر است و هوایش افسونگر. آدم‌ها می‌آیند و روحشان را در آن‌جا می‌گذارند و فکر شیراز، لحظه‌ای رهایشان نمی‌کند. شیراز کعبه‌العاشقین است. معیار تمام زیبایی‌هاست که این‌چنین باوقار و شکوهمند در پردیسی زمینی جای گرفته و گنجانده شده است.
بسیار مفتخریم که در زمره مردمان پیشانی‌بلندی بوده‌ایم که فرصت زیستن در شهری را یافته‌ایم که نگین زمردین تمدن، فرهنگ و ادب ایران است، شهری به تمامی برگزیده و برخوردار از تمام زیبایی‌ها و ظرافت‌های عالَم. شهر مشاهیر و مفاخری که در او زاده شده یا به آن آرام گرفته‌اند، شهر دو پادشاه گنجیده در یک اقلیم، خواجه اهل راز و سعدی شیراز، زادگاه ملاصدرا و روزبهان و سیبویه و شیخ‌المشایخ، عبدالله خفیف و پناه امن خواجوی کرمان و شهر شکوهمند زندیه، زادگاه قطب‌الدین و شوریده شیرازی و وصال، نمازی و دوران، مهد فلسفه و زیبایی‌شناسی و فرهنگ و هنر و ادب و نجابت و آراستگی و اعتدال.
شیراز تجلی‌گاه مذهب است، شهر سلوک است و میعادگاه عرفان و دلدادگی. شهر گلدسته‌های آسمان‌بوس و گنبدهای لاجورد و کاشی‌های پرنیانی. شهر شاهچراغ است و امام‌زادگان و نظرکردگان. شهری که خاکش نسبت قریبی با عرش الهی دارد.
شیراز، گوهری است به گذر زمان جلایافته و کهربایی است به کیمیای جان دریافته. شیراز خیال مجسم است، موسیقی مکرر است و شهد شکرین شیرین‌کام. جایی که واژه‌ها جان می‌گیرند، روح تازه می‌شود، احساس و زیبایی دیگرگون می‌شود و آدمی درمی‌یابد که زیبایی مگر چه می‌تواند باشد جز این.
اینجانب، با نهایت احترام و عشق، روز شیراز، این یادگار جاودانه تاریخ و فرهنگ و زیبایی را گرامی می‌دارم؛ روزی که بهانه‌ای است برای تعظیم در برابر شکوه تاریخی و معنوی شهری که جان ایران در آن می‌تپد.
شادی و شکوه این روز را به مردم نجیب و شریف شیراز تقدیم می‌کنم و به همه دوستدارانش این روز مبارک را تبریک می‌گویم و از درگاه پروردگار متعال، خواهانم که همواره و همیشه سایه آرامش، برکت، شادی، عزت و دوام را بر آستان این شهر مقدس و مردمانش گسترده و پردوام بدارد.
باشد که نام شیراز، این گوهر جاودان، همواره بر تارک ایران و قلب ایرانیان بدرخشد و یادش تا ابد، جان وطن را تازه نگاه دارد.