به گزارش فارس آگاه به نقل از ایسنا، کاهش وزن همیشه به معنای از دست دادن چربی نیست. عدد ترازو علاوه بر چربی، توده بدون چربی یا توده عضلانی را نیز نشان می‌دهد.

داروهای ضد دیابت بر اساس نوع و سازوکار خود، تاثیرات متفاوتی بر توده چربی و توده بدون چربی دارند. برای بررسی دقیق‌تر این اثرات، پژوهشگران دانشگاه‌های علوم پزشکی تهران، لرستان و شهید بهشتی و دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، یک مطالعه مروری نظام‌مند و فراتحلیل انجام دادند.

پژوهشگران در این مطالعه، اثر چند گروه اصلی از داروهای ضد دیابت را بر توده چربی و توده بدون چربی بررسی کردند. آن‌ها با بررسی ۴۱ کارآزمایی بالینی، داده‌های ۲ هزار و ۹۰۶ بیمار را مورد ارزیابی قرار دادند.

تاثیر تیرزپاتاید بر کاهش توده چربی

یکی از گروه‌های دارویی بررسی‌شده، آگونیست‌های گیرنده GLP-1 و آگونیست‌های دوگانه GIP و GLP-1 بودند. یافته‌های مطالعه نشان داد که در میان این داروها، تیرزپاتاید بیشترین تاثیر را در کاهش توده چربی نسبت به دارونما داشته است.

مصرف تیرزپاتاید با کاهش میانگین ۱۰.۷ کیلوگرم توده چربی همراه بود. پس از آن، لیراگلوتاید همراه با ورزش بیشترین کاهش توده چربی را ایجاد کرد. سماگلوتاید و لیراگلوتاید بدون ورزش نیز کاهش متوسط توده چربی را به همراه داشتند.

با این حال، بررسی توده عضلانی یا توده بدون چربی، بُعد دیگری از تاثیر این داروها را نشان داد. مصرف این داروها با کاهش توده عضلانی نیز همراه بود.

تیرزپاتاید با کاهش میانگین ۴.۴۰ کیلوگرم و لیراگلوتاید با کاهش میانگین ۱.۵۴ کیلوگرم توده عضلانی همراه بودند.

نقش ورزش در حفظ توده عضلانی

یکی از یافته‌های مهم این مطالعه، نقش ورزش در کنار مصرف دارو بود. داده‌ها نشان داد که انجام تمرینات ورزشی همراه با مصرف لیراگلوتاید می‌تواند از افت توده عضلانی جلوگیری کند.

ورزش همچنین توانست روند کاهش بافت عضلانی را تعدیل کند. این یافته اهمیت فعالیت بدنی را در کنار درمان دارویی نشان می‌دهد.

تاثیر سایر داروهای ضد دیابت بر ترکیب بدن

پژوهشگران در ادامه، سایر گروه‌های دارویی را نیز بررسی کردند. مهارکننده‌های SGLT2 مانند امپاگلیفلوزین و داپاگلیفلوزین، تغییرات بسیار جزئی در ترکیب بدن ایجاد کردند.

در مقابل، داروهایی مانند متفورمین، انسولین و مهارکننده‌های DPP4 مانند سیتاگلیپتین و آلوگلیپتین، اثرات خنثی‌تری بر توده عضلانی داشتند.

بررسی توده چربی نیز نشان داد که انسولین گلارژین و آلوگلیپتین، در مقایسه با متفورمین و اگزناتاید، با افزایش توده چربی همراه بودند. متفورمین و سولفونیل‌اوره‌ها نیز کمترین میزان تغییرات را ایجاد کردند.

ضرورت تحقیقات بیشتر درباره داروهای ضد دیابت

پژوهشگران تاکید کرده‌اند که این مطالعه تصویر روشنی از تاثیر داروهای مختلف بر ترکیب بدن ارائه می‌دهد. با این حال، برای تدوین پروتکل‌های دقیق درمانی به تحقیقات بیشتری نیاز است.

بررسی دوزهای مختلف دارویی، طول دوره درمان و نقش مداخلات سبک زندگی و ورزش مستمر از جمله موضوعاتی است که باید در مطالعات آینده بررسی شود.

در مجموع، یافته‌های این مطالعه که در مجله علمی Diabetes, Obesity and Metabolism منتشر شده است، نشان می‌دهد که تاثیر داروهای ضد دیابت، به‌ویژه داروهای همراه با کاهش وزن، نباید فقط با عدد روی ترازو ارزیابی شود. هنگام بررسی اثر این درمان‌ها، تغییرات توده چربی و توده بدون چربی نیز اهمیت زیادی دارد.