اثر نه‌چندان دلچسب تاج، قلعه‌نویی و دیگران

روز یکشنبه، هفتم تیرماه ۱۴۰۵، تا ابد از ذهن فوتبال‌دوستان ایرانی پاک نخواهد شد؛ شگفت‌انگیز اینکه تیم ملی ایران در این روز بازی نداشت.

مسعود محجوبی – فارس آگاه

واقعیت این است که ما در همان بازی نخست حذف شدیم؛ جایی که از پس ضعیف‌ترین تیم جام برنیامدیم.

پس از تساوی ناامیدکننده‌ی مقابل نیوزیلند، قلعه‌نویی از فتح‌الفتوح تیمش حماسه‌ها سرود و از مظلومیت کاروان ایران، چه سوگواری‌ها که نکرد.

هر دو ادعا از بیخ‌وبن باطل است.

مسابقه اول؛ تساوی با طعم شکست

نخست، تساوی مقابل نیوزیلند که در مصاف‌های بعدی این تیم مشخص شد با چه حریف سطح‌پایینی روبه‌رو بودیم.

تیم آخر رنکینگ فیفا در جام جهانی، در مسابقه دوم به مصاف مصر رفت و بسیار خوش‌شانس بود که تنها سه گل دریافت کرد.

حکایت بازی آخر هم که نیازی به توضیح ندارد؛ دریافت پنج گل از ضعیف‌ترین و پیرترین بلژیکِ سالیان اخیر، آخرین میخ بر تابوت «ابرها» کشیده بود.

اگر در رده‌بندی نهاییِ کلی تیم‌ها در دور گروهی، نیوزیلند قعرنشین نیست، به لطف همان امتیازی است که بازیکنان کشورمان به آن‌ها اهدا کردند.

اما بپردازیم به ادعای دوم قلعه‌نویی؛ یعنی مظلوم‌واقع‌شدن کشور ایران در این رقابت‌ها؛ در اینکه فوتبالیست‌های کشورمان مسیر سختی برای شرکت در جام جهانی ۲۰۲۶ پیشِ رو داشتند، شکی نیست؛ جنگ، تعطیلی لیگ، نبود بازی تدارکاتی و عواملی از این دست می‌تواند در روند آماده‌سازی هر تیمی خلل ایجاد کند، اما نه در حدی که به این سرعت از ضعیف‌ترین گروه جام جهانی ۴۸ تیمی حذف شویم.

البته نباید فراموش کرد که جمله کذاییِ «ما مظلوم‌ترینیم» را قلعه‌نویی در واکنش به الزام دولت آمریکا برای ترک خاک این کشور، تنها چند ساعت پس از پایان مسابقه به زبان آورد؛ ادعایی که از اساس باطل است.

خروج فوری کاروان ایران، بلافاصله پس از اتمام هر مسابقه، تاجی بود که مهدی تاج بر سرمان زد.

رئیس مادام‌العمر فدراسیون فوتبال در یک اقدام متهورانه و محیرالعقول، اقامت ملی‌پوشان در یک کمپ مجهز واقع در خاک آمریکا و در فاصله چند کیلومتری محل برگزاری مسابقات ایران را نپذیرفت و برای خوشایند مقامات عمدتاً سیاسی کشور، کمپ «تیخوانا»ی مکزیک را انتخاب کرد.

در اینکه آمریکا کشوری است متجاوز، زورگو، جنگ‌طلب و کودک‌کش، تردیدی وجود ندارد؛ اما لااقل در این یک مورد به یانکی‌ها حرجی نیست.

به قول ناصرخسرو، شاعر خوش‌قریحه پارسی: «چون نیک نظر کرد، پرِ خویش بر آن دید/گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست»

مسابقه دوم؛ نتیجه خوب با چاشنی شانس

قبل از شروع رقابت‌ها، اغلب کارشناسان تیم بلژیک را جزو قدرت‌های برتر این جام می‌دانستند اما مسابقه اول برابر مصر نشان داد که تصور فوتبال‌دوستان در این مورد اشتباه بوده است؛ مصری‌ها برابر بلژیک دست برتر را داشتند و میل به پیروزی در این تیم بیشتر احساس می‌شد و سرخ‌پوشان فوتبال اروپا بسیار خوش‌شانس بودند که از میدان مسابقه با امتیاز خارج شدند.

نیمه اول مسابقه ایران و بلژیک پایاپای پیش می‌رفت. ارنج اشتباه رودی گارسیا باعث شده بود شیاطین سرخ اروپا دقایق زیادی از مسابقه را با یک یار کمتر بازی کنند! چراکه عملاً روملو لوکاکو با آن اضافه‌وزن و سردرگمی در جریان مسابقه گم شده بود؛ پا به سن گذاشتنِ مهندس بلژیکی‌ها، کوین دی‌بروینه، نیز مزید بر علت شده بود تا خط میانی این تیم آن طراوت همیشگی را نداشته باشد و انتظار این بود که ایران نیمه دوم هجومی‌تر به میدان بیاید، اما نیمه مربیان داستانی متفاوت داشت.

بازیکنان بلژیک متوجه شده بودند که ایران به یک امتیاز راضی است؛ پس آن‌ها سراپا حمله شدند و بارها تا آستانه فروپاشی دروازه بیرانوند پیش آمدند که حملاتشان با درخشش فوقِ‌تصور بیرو، یکی پس از دیگری از دست رفت تا یک امتیاز دیگر نصیب تیم ایران شود.

مسابقه سوم؛ سرنوشت ایران دست فراعنه افتاد

ایران که به‌جای چهار امتیاز، تنها دو امتیاز اندوخته بود، باز هم با احتیاط وارد میدان شد و اگر گل دقایق ابتدایی مصری‌ها نبود، شاید بازیکنان کشورمان هرگز از خواب غفلت بیدار نمی‌شدند.

پس از گل محمود صابر، ایران که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت، دست به بازی هجومی زد؛ یک پنالتی از دست‌رفته، یک ضربه به تیرک، موقعیت‌های فراوان و البته دو گل زیبا که فقط یکی از آن‌ها مورد پذیرش قرار گرفت، حاصل رها شدن بازیکنان ایران از بند بازی محتاطانه بود اما افسوس که دیگر خیلی دیر شده بود و بازی سوم هم مساوی شد تا سرنوشت تیم ایران به نتایج سایر گروه‌ها گره بخورد.

سکانس پایانی؛ تلخ‌تر از زهر

روز یکشنبه از همان دقایق آغازین برای بازیکنان ایران با تلخ‌کامی آغاز شد؛ یعنی تنها دقایقی پس از نیمه‌شب تا ساعاتی پس از طلوع آفتاب، همه نتایج به ضرر بازیکنان ایران رقم خورد تا کاروان «میناب ۱۶۸» بدون شکست و البته بدون پیروزی، خیلی زود صحنه رقابت‌ها را ترک گوید.

ابتدا رفیق شفیق آقای تاج، یعنی کارلوس کی‌روش، نتیجه را به کرواسی واگذار کرد تا راند اول به ضرر ایران به پایان برسد.

ازبک‌ها نقطه امید دوم بازیکنان ایران بودند که آن‌ها نیز نتوانستند برتری خود در نیمه اول را حفظ کنند و در پایان با نتیجه سه بر یک نتیجه را واگذار کردند.

خانِ آخر مسابقه اتریش و الجزایر بود که بیشترین امیدواری هم به نتیجه همین مسابقه بود؛ چراکه از سه حالتِ برد، باخت و مساوی، دو حالت آن رأی به صعود ایران می‌داد و تنها یک حالت موجبات حذف کشورمان را فراهم می‌کرد که دست‌برقضا همان یک حالت، یعنی مساوی، در رقابتی دیوانه‌وار که تا واپسین لحظات نفس‌ها را در سینه حبس می‌کرد، اتفاق افتاد تا یکشنبه نحسِ جام برای شاگردان قلعه‌نویی رقم بخورد.

امیدواریم مسئولان امر و عوامل کادر فنی از این شکست درس‌های لازم را گرفته باشند و این بار با تغییر نسل واقعی، تیمی جوان و پویا را راهی رقابت‌های آتی از جمله جام ملت‌های آسیا کنند.