در آموزشگاه هنری مکرم، شاهد لحظه‌ای ماندگار بودیم؛ جایی که چهار کودک بین هفت تا دوازده سال، روبه‌روی حمید نشاط نشسته بودند تا از حاصل تلاش خود پرده بردارند. آن‌ها چهار کتاب نوشته بودند؛ آثاری که حمید نشاط با خواندن آن‌ها، با حیرتی عمیق مواجه شد. این منتقد می‌گوید: تعجب بسیار کردم وقتی دیدم علاوه بر داشتن پیرنگ و در بعضی جاها خرده پیرنگ، ساختار دراماتیک روایت ارسطویی را نیز در داستان‌سرایی رعایت کرده‌اند.
نشان دادن مسیر و رها کردن ذهن
نشاط، در این میان، پای صحبت فائزه فرصتیان، تسهیل‌گر این مسیر و شناخت‌کننده دنیای کودک، نشست. وی با نگاهی امیدوارانه به توانمندی‌های کودکان ابراز کرد: روزی که این کار را شروع کردم و طرحش را نوشتم، هیچ‌کس باور نمی‌کرد عملی باشد. همه می‌گفتند بزرگسالان هم در نوشتن داستان وا می‌مانند، چه برسد به کودکان؛ کاری که بیشتر داستان‌نویسان طراز اول کودک در آن ناتوانند. اما من به خلاقیت و ذهن باز کودکان باور بسیار عمیقی دارم. معتقدم همان‌طور که «توران میرهادی» گفته است، قدم‌های کوچک، کارهای بزرگ را می‌سازند.
وی با تبیین روش خود افزود: از طریق آموزش تکنیک‌های داستان‌نویسی با طراحی بازی و نمایش و هم‌زمان تمرین تکنیک‌های نقاشی به کودکان یاری رسانده است.
از نظر وی: تسهیل‌گری یعنی نشان دادن مسیر به کودک و سپس رها گذاشتن او با ذهن خلاقش؛ چرا که دستکاری نکردن نقاشی‌ها و روایت‌های کودکان، یکی از اصلی‌ترین وظایف است.
فراتر از آموزش؛ تسهیل روند اندیشیدن
حمید نشاط با اشاره به نو بودن این کنش در ایران، از فائزه فرصتیان پرسید که چگونه کودکان را به عنوان داستان‌نویسان و تصویرگران مستقل تربیت کرده است.
فرصتیان با تواضع پاسخ داد: من کسی را تربیت نکردم، من روند اندیشیدن را برای این کودکان که خود پتانسیل اندیشمند بودن را داشته‌اند، تسهیل کرده‌ام.
وی تأکید کرد: امروز برای کودکانمان بیش از هر چیز به تسهیل‌گری نیاز داریم؛ کسی که مسیر را روشن کند و روند رسیدن را آسان سازد، بی‌آنکه بخواهد مدل فکری خود را تحمیل کند.
درک عمیق تجربیات کودک و تعهد به مسیر
فائزه فرصتیان خاطرنشان کرد: نباید کودکان را ساده تصور کرد، چرا که آن‌ها برداشتی به‌شدت شخصی و نو از جهان پیرامون دارند که می‌تواند برای همسالان و بزرگسالان راهگشا باشد؛ حتی اگر داستان‌هایشان گاهی سویه‌های سوگنامه‌ای برخاسته از تجربه‌های واقعی‌شان داشته باشد.
وی با نگاهی مسئولانه از تجربه‌ای شخصی گفت که در آن، برای حمایت از یکی از کودکان، مسیر ثبت ملی و چاپ نمونه کتاب را تا پایان پیش برده است، چرا که وظیفه تسهیل‌گر، نشان دادن راه بروز شناخت به کودک است.
تسهیل‌گرم نه کاسب
این تسهیل‌گر نویسندگان کودک تأکید کرد: در ادامه این مسیر و راه‌اندازی دوره‌های پیشرفته و مقدماتی بر اصالت کار خود پافشاری دارم چون من تسهیل‌گر اندیشیدن کودکان هستم، نه یک کاسب که از راه کتاب‌سازی نان بخورد.
جمله‌ای شیرین از یک رونمایی پر بار 
نشاط در پایان چه زیبا گفت: “چراغ‌ها را خاموش می‌کنند و می‌رویم اما شادی بچه‌ها در من ادامه پیدا می‌کند.”